Na de overdracht van mijn werkzaamheden op de Marinebasis Parera aan mijn opvolger humanistisch raadsman Harrie Bols, ben ik de laatste week van mijn plaatsing op Curaçao met mijn eigen verhuizing begonnen. Het weekend voordat de verhuizer zou komen inpakken, hebben we veel huisraad al zelf netjes gesorteerd en opgeruimd. Maandagochtend om 07.00 uur waren we er helemaal klaar voor. De verhuizer echter niet. Tijdens een voorlichtingsbijeenkomst over de verhuizing was ons beloofd dat deze om 08.00 uur zou komen. Toen er om 09.00 uur nog niemand was, ben ik maar eens gaan bellen waar ze bleven. Net toen ik had neergelegd, kwamen er twee mannen aanlopen. Ik was blij met hun komst, echter met twee man zou het vandaag echt niet lukken om op tijd klaar te zijn. Om een lang verhaal kort te maken: de volgende dag om 16.30 uur arriveerde de container en stond alles er om 18.00 uur in. Na de gedane arbeid heeft een vriend van mij, die ik ken via het Korps Mariniers, getrakteerd op Chinees. We hebben nog even heerlijk op de porche zitten napraten.

Nadat de container door een truck was opgehaald, zijn Sandra, Joshua, Max (onze hond) en ik naar Piscadera Bay Resort gereden. De komende zes dagen hadden we hier een huisje voor ons vertrek naar Nederland. Ons meubilair stond weliswaar klaar om naar Nederland verscheept te worden, voor ons was de verhuizing nog niet afgerond. Deze dagen hebben we verschillende instanties bezocht en daar moet je op Curaçao toch echt de tijd voor nemen. De wachttijd om ons uit te schrijven bij Kranshi (het bevolkingsregister) duurde maar liefst drie uur. Het opheffen van onze bankrekening ging daarentegen aanmerkelijk sneller. Binnen een uur stonden we weer buiten. De laatste dagen hebben we ook nog een kort bezoek aan de verhuurder van ons huis op Grote Berg gebracht en zijn we nog langs het verhuisbedrijf gereden om formulieren te tekenen. Naast het verrichten van de noodzakelijke formaliteiten waren er ook leuke activiteiten die bij het afscheid nemen horen. Zo kregen Sandra, Joshua en ik een lunch aangeboden door het Stichtingsbestuur van Vormingscentrum Landhuis Ascencion op het landhuis. Ik heb een prachtige zeefdruk van het landhuis als afscheidscadeau gekregen.

Drie dagen voor ons vertrek ben ik ook nog op de Militaire Begraafplaats aan de Roodeweg geweest. In een paar jaar tijd is deze begraafplaats van een sterk verwaarloosde plek veranderd in een plaats waar militairen met ere kunnen rusten. Ik heb alle vrijwilligers en de bestuursleden van de Stichting Militair Erfgoed Curaçao (SMEC) bedankt voor hun betrokkenheid en inzet. Aan het einde van de maandelijkse schoonmaakronde, heb ik in de nabijgelegen snék de mensen getrakteerd op een drankje. Op de dag van vertrek naar Nederland zijn we met een busje van de Koninklijke Marine (KM) opgehaald van Piscadera Bay Resort en naar het vliegveld Hato gebracht. Het is een goede traditie binnen de KM dat de mensen die gaan vertrekken, worden uitgedronken (het zogenaamde Hato-biertje). Veel van de mensen waarmee ik de afgelopen jaren heb samengewerkt en een relatie heb opgebouwd, hebben de moeite genomen om mij uit te zwaaien. Op zulke momenten realiseer je je pas goed wat het betekent zulke dierbare contacten te hebben en om ‘Tot ziens!’ te zeggen. Ik zal ze gaan missen.

Dit is de laatste blog dat ik schrijf over mijn plaatsing op Curaçao. Het was een bijzondere tijd waar ik met veel plezier op terug kijk, waarin ik veel heb geleerd en die ik positief afsluit. De lezers van mijn blog heb ik willen informeren over mijn werkzaamheden in de West. Ik wens mijn opvolger, humanistisch raadsman Harrie Bols, veel plezier en wijsheid toe bij deze unieke plaatsing. Nu ik deze weblog afsluit, hoop ik dat de verschillende blogs binnenkort in hardcopy in een boekje onder de titel ‘Webverhalen uit de West’ zullen verschijnen. Een boekje over de werkzaamheden van een humanistisch raadsman in de West kan een breder publiek op de hoogte brengen van het unieke werk van een geestelijk verzorger bij de Krijgsmacht. Bij het schrijven van mijn weblog heb ik mij ook altijd gerealiseerd dat er collega’s onder moeilijke omstandigheden hun werkzaamheden in andere delen van de wereld verrichten (Afghanistan, de Balkan en Afrika). Vanuit de West heb ik hun inzet altijd met grote belangstelling en respect gevolgd.

Na de overdracht van mijn werkzaamheden op de Marinebasis Parera aan mijn opvolger humanistisch raadsman Harrie Bols, ben ik de laatste week van mijn plaatsing op Curaçao met mijn eigen verhuizing begonnen. Het weekend voordat de verhuizer zou komen inpakken, hebben we veel huisraad al zelf netjes gesorteerd en opgeruimd. Maandagochtend om 07.00 uur waren we er helemaal klaar voor. De verhuizer echter niet. Tijdens een voorlichtingsbijeenkomst over de verhuizing was ons beloofd dat deze om 08.00 uur zou komen. Toen er om 09.00 uur nog niemand was, ben ik maar eens gaan bellen waar ze bleven. Net toen ik had neergelegd, kwamen er twee mannen aanlopen. Ik was blij met hun komst, echter met twee man zou het vandaag echt niet lukken om op tijd klaar te zijn. Om een lang verhaal kort te maken: de volgende dag om 16.30 uur arriveerde de container en stond alles er om 18.00 uur in. Na de gedane arbeid heeft een vriend van mij, die ik ken via het Korps Mariniers, getrakteerd op Chinees. We hebben nog even heerlijk op de porche zitten napraten.

Nadat de container door een truck was opgehaald, zijn Sandra, Joshua, Max (onze hond) en ik naar Piscadera Bay Resort gereden. De komende zes dagen hadden we hier een huisje voor ons vertrek naar Nederland. Ons meubilair stond weliswaar klaar om naar Nederland verscheept te worden, voor ons was de verhuizing nog niet afgerond. Deze dagen hebben we verschillende instanties bezocht en daar moet je op Curaçao toch echt de tijd voor nemen. De wachttijd om ons uit te schrijven bij Kranshi (het bevolkingsregister) duurde maar liefst drie uur. Het opheffen van onze bankrekening ging daarentegen aanmerkelijk sneller. Binnen een uur stonden we weer buiten. De laatste dagen hebben we ook nog een kort bezoek aan de verhuurder van ons huis op Grote Berg gebracht en zijn we nog langs het verhuisbedrijf gereden om formulieren te tekenen. Naast het verrichten van de noodzakelijke formaliteiten waren er ook leuke activiteiten die bij het afscheid nemen horen. Zo kregen Sandra, Joshua en ik een lunch aangeboden door het Stichtingsbestuur van Vormingscentrum Landhuis Ascencion op het landhuis. Ik heb een prachtige zeefdruk van het landhuis als afscheidscadeau gekregen.

Drie dagen voor ons vertrek ben ik ook nog op de Militaire Begraafplaats aan de Roodeweg geweest. In een paar jaar tijd is deze begraafplaats van een sterk verwaarloosde plek veranderd in een plaats waar militairen met ere kunnen rusten. Ik heb alle vrijwilligers en de bestuursleden van de Stichting Militair Erfgoed Curaçao (SMEC) bedankt voor hun betrokkenheid en inzet. Aan het einde van de maandelijkse schoonmaakronde, heb ik in de nabijgelegen snék de mensen getrakteerd op een drankje. Op de dag van vertrek naar Nederland zijn we met een busje van de Koninklijke Marine (KM) opgehaald van Piscadera Bay Resort en naar het vliegveld Hato gebracht. Het is een goede traditie binnen de KM dat de mensen die gaan vertrekken, worden uitgedronken (het zogenaamde Hato-biertje). Veel van de mensen waarmee ik de afgelopen jaren heb samengewerkt en een relatie heb opgebouwd, hebben de moeite genomen om mij uit te zwaaien. Op zulke momenten realiseer je je pas goed wat het betekent zulke dierbare contacten te hebben en om ‘Tot ziens!’ te zeggen. Ik zal ze gaan missen.

Dit is de laatste blog dat ik schrijf over mijn plaatsing op Curaçao. Het was een bijzondere tijd waar ik met veel plezier op terug kijk, waarin ik veel heb geleerd en die ik positief afsluit. De lezers van mijn blog heb ik willen informeren over mijn werkzaamheden in de West. Ik wens mijn opvolger, humanistisch raadsman Harrie Bols, veel plezier en wijsheid toe bij deze unieke plaatsing. Nu ik deze weblog afsluit, hoop ik dat de verschillende blogs binnenkort in hardcopy in een boekje onder de titel ‘Webverhalen uit de West’ zullen verschijnen. Een boekje over de werkzaamheden van een humanistisch raadsman in de West kan een breder publiek op de hoogte brengen van het unieke werk van een geestelijk verzorger bij de Krijgsmacht. Bij het schrijven van mijn weblog heb ik mij ook altijd gerealiseerd dat er collega’s onder moeilijke omstandigheden hun werkzaamheden in andere delen van de wereld verrichten (Afghanistan, de Balkan en Afrika). Vanuit de West heb ik hun inzet altijd met grote belangstelling en respect gevolgd.

Na de geslaagde afscheidsceremonie op 21 juni jl. (Wereldhumanismedag) komt het moment van mijn vertrek naar Nederland snel dichterbij. Ik vind deze periode op de Marinebasis Parera een ongrijpbare tijd. Er zijn mensen die net als ik vertrekken en aan het uitrouleren zijn. Daarnaast is er een groep die al met verlof is of binnenkort met verlof gaat. De derde groep zijn de mensen die nieuw zijn. Zij hebben al enkele weken geleden in Nederland afscheid genomen en hun spullen ingepakt. De komende en gaande mensen worden allen in tijdelijke huisvesting ondergebracht. De reden hiervan is dat de tijd moet worden overbrugd totdat de container met huisraad arriveert. Deze doet er gemiddeld een week of drie over om de Atlantische Oceaan met een schip over te varen. Aan de verhuizing gaat veel papierwerk vooraf. Persoonlijke bezittingen moet worden getaxeerd voor de verzekering, de inklaringsformulieren voor de douane moeten worden ingevuld en de auto moet bij de Rijks Dienst voor het Wegverkeer worden afgemeld of aangemeld, afhankelijk of mensen vertrekken of terugkomen. Mensen moeten veel zelf regelen maar ze staan er niet alleen voor. Het defensiebureau buitenland staat mensen met raad en daad bij.

Mijn aflosser Humanistisch raadsman Harrie Bols en zijn gezin heb ik deze week op het vliegveld HATO opgehaald. Omdat wij ook de sponsor voor Harrie en zijn gezin zijn, hebben we hun komst naar Curaçao zo goed mogelijk begeleid. Al in februari jl. verbleven zij vijf dagen in ons huis om het wonen en werken op het eiland te leren kennen. De middag voor hun komst heeft mijn vrouw boodschappen voor ze gedaan. Zij heeft hun huisje op een vakantiepark in gereedheid gebracht en de koelkast voor de eerste maaltijden gevuld. Na een hartelijk ontvangst door de dominee Fred Omvlee en de nieuwe vlootaalmoezenier Arlette Verweirde op het vliegveld, heb ik Harrie met zijn gezin naar hun tijdelijke onderkomen gebracht. Ik heb bewondering voor de kinderen van Harrie omdat ze al meer dan achttien uur op waren. In hun huisje hebben we een fles rode wijn opengemaakt en stokbrood met Franse kaas gegeten. Omdat Sandra en ik weten hoe het is om de overtocht te maken, zijn we niet te lang gebleven. We hebben ze rustig hun gang laten gaan en zijn op tijd weer vertrokken.

De volgende dag heb ik met Harrie een aantal bureaus op de Marinebasis Parera bezocht: de administratie, bureau huisvesting en het Marine Bewakings Korps. Tussen de bezoeken door hebben we de tijd genomen om onze confessionele collega’s te spreken. Er komt veel op je af als je naar het buitenland verhuist. Later in de week ben ik met Harrie nog naar het verhuisbedrijf geweest en heeft hij zelf zijn bankzaken en verzekeringen geregeld. Voor het inwerken van Harrie heb ik een introductieprogramma opgesteld om alle noodzakelijke zaken over te dragen. Tussen de werkzaamheden voor overgave en overname heb ik zelf ook nog afscheid van enkele besturen genomen waarin ik actief ben geweest. Op uitnodiging van de Stichting Militair Erfgoed Curaçao (SMEC) ben ik met gezin op een avond in het Avila Beach Hotel wezen dineren. Samen met de consul van de Oorlogsgravenstichting Jos Rozenburg heb ik als vice-voorzitter en secretaris afscheid genomen van het bestuur. Als dank voor onze inzet zijn Jos en ik beide benoemd tot erelid van de Stichting. Het is een mooie blijk van waardering voor onze betrokkenheid over de afgelopen jaren.

Later in de week zijn we met alle geestelijk verzorgers in het resort van de Commandant der Zeemacht in het Caribisch gebied (CZMCARIB) uit lunchen geweest. Het was een ontspannen en gezellige manier om nader met elkaar kennis te maken. Dominee Dick Pranger was hiervoor speciaal uit Aruba overgekomen. Door Fred Omvlee ben ik toegesproken en bedankt voor de inzet en collegialiteit over het afgelopen jaar. Ik kreeg van hem een wapenschild van de confessionele geestelijke verzorging. Onze bureaucoördinator Sharon Rosario Placido Winklaar heb ik bedankt voor haar ondersteuning over de afgelopen drieenhalf jaar. Haar inzet heb ik gewaardeerd met een cadeaubon. Op mijn voorstel zijn we ons als team geestelijk verzorgers gaan voorstellen bij Commandeur Peter Lenselink. Hij heeft ons op de stafheuvel op zijn kamer hartelijk ontvangen. Het was een prima eerste kennismaking waarin relevante onderwerpen met elkaar zijn besproken. Het nieuwe team geestelijk verzorgers is nu compleet en ik kan met een gerust hart de werkzaamheden overdragen. Ik wens mijn nieuwe collega’s oprecht veel succes toe met de samenwerking. Er is een goede start gemaakt.

Na de geslaagde afscheidsceremonie op 21 juni jl. (Wereldhumanismedag) komt het moment van mijn vertrek naar Nederland snel dichterbij. Ik vind deze periode op de Marinebasis Parera een ongrijpbare tijd. Er zijn mensen die net als ik vertrekken en aan het uitrouleren zijn. Daarnaast is er een groep die al met verlof is of binnenkort met verlof gaat. De derde groep zijn de mensen die nieuw zijn. Zij hebben al enkele weken geleden in Nederland afscheid genomen en hun spullen ingepakt. De komende en gaande mensen worden allen in tijdelijke huisvesting ondergebracht. De reden hiervan is dat de tijd moet worden overbrugd totdat de container met huisraad arriveert. Deze doet er gemiddeld een week of drie over om de Atlantische Oceaan met een schip over te varen. Aan de verhuizing gaat veel papierwerk vooraf. Persoonlijke bezittingen moet worden getaxeerd voor de verzekering, de inklaringsformulieren voor de douane moeten worden ingevuld en de auto moet bij de Rijks Dienst voor het Wegverkeer worden afgemeld of aangemeld, afhankelijk of mensen vertrekken of terugkomen. Mensen moeten veel zelf regelen maar ze staan er niet alleen voor. Het defensiebureau buitenland staat mensen met raad en daad bij.

Mijn aflosser Humanistisch raadsman Harrie Bols en zijn gezin heb ik deze week op het vliegveld HATO opgehaald. Omdat wij ook de sponsor voor Harrie en zijn gezin zijn, hebben we hun komst naar Curaçao zo goed mogelijk begeleid. Al in februari jl. verbleven zij vijf dagen in ons huis om het wonen en werken op het eiland te leren kennen. De middag voor hun komst heeft mijn vrouw boodschappen voor ze gedaan. Zij heeft hun huisje op een vakantiepark in gereedheid gebracht en de koelkast voor de eerste maaltijden gevuld. Na een hartelijk ontvangst door de dominee Fred Omvlee en de nieuwe vlootaalmoezenier Arlette Verweirde op het vliegveld, heb ik Harrie met zijn gezin naar hun tijdelijke onderkomen gebracht. Ik heb bewondering voor de kinderen van Harrie omdat ze al meer dan achttien uur op waren. In hun huisje hebben we een fles rode wijn opengemaakt en stokbrood met Franse kaas gegeten. Omdat Sandra en ik weten hoe het is om de overtocht te maken, zijn we niet te lang gebleven. We hebben ze rustig hun gang laten gaan en zijn op tijd weer vertrokken.

De volgende dag heb ik met Harrie een aantal bureaus op de Marinebasis Parera bezocht: de administratie, bureau huisvesting en het Marine Bewakings Korps. Tussen de bezoeken door hebben we de tijd genomen om onze confessionele collega’s te spreken. Er komt veel op je af als je naar het buitenland verhuist. Later in de week ben ik met Harrie nog naar het verhuisbedrijf geweest en heeft hij zelf zijn bankzaken en verzekeringen geregeld. Voor het inwerken van Harrie heb ik een introductieprogramma opgesteld om alle noodzakelijke zaken over te dragen. Tussen de werkzaamheden voor overgave en overname heb ik zelf ook nog afscheid van enkele besturen genomen waarin ik actief ben geweest. Op uitnodiging van de Stichting Militair Erfgoed Curaçao (SMEC) ben ik met gezin op een avond in het Avila Beach Hotel wezen dineren. Samen met de consul van de Oorlogsgravenstichting Jos Rozenburg heb ik als vice-voorzitter en secretaris afscheid genomen van het bestuur. Als dank voor onze inzet zijn Jos en ik beide benoemd tot erelid van de Stichting. Het is een mooie blijk van waardering voor onze betrokkenheid over de afgelopen jaren.

Later in de week zijn we met alle geestelijk verzorgers in het resort van de Commandant der Zeemacht in het Caribisch gebied (CZMCARIB) uit lunchen geweest. Het was een ontspannen en gezellige manier om nader met elkaar kennis te maken. Dominee Dick Pranger was hiervoor speciaal uit Aruba overgekomen. Door Fred Omvlee ben ik toegesproken en bedankt voor de inzet en collegialiteit over het afgelopen jaar. Ik kreeg van hem een wapenschild van de confessionele geestelijke verzorging. Onze bureaucoördinator Sharon Rosario Placido Winklaar heb ik bedankt voor haar ondersteuning over de afgelopen drieenhalf jaar. Haar inzet heb ik gewaardeerd met een cadeaubon. Op mijn voorstel zijn we ons als team geestelijk verzorgers gaan voorstellen bij Commandeur Peter Lenselink. Hij heeft ons op de stafheuvel op zijn kamer hartelijk ontvangen. Het was een prima eerste kennismaking waarin relevante onderwerpen met elkaar zijn besproken. Het nieuwe team geestelijk verzorgers is nu compleet en ik kan met een gerust hart de werkzaamheden overdragen. Ik wens mijn nieuwe collega’s oprecht veel succes toe met de samenwerking. Er is een goede start gemaakt.

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met de voorbereidingen van een afscheidsceremonie op Wereldhumanismedag. 21 Juni vieren humanisten wereldwijd een dag waarop levensoptimisme centraal staat. Voor de mensen op de Marinebasis Parera die gaan repatriëren, heb ik dit levensoptimisme gekoppeld aan een afscheidsceremonie. Ieder jaar vertrekt ongeveer een derde deel van de militairen en hun thuisfront terug naar Nederland. Vanuit de geestelijke verzorging heten wij altijd de mensen welkom. Ze krijgen bij hun komst een ochtend op Landhuis Ascencion aangeboden waarin we ze vertellen over ondermeer de cultuur op de Nederlandse Antillen en de waarden en normen die er gelden. Tot nu toe werd er nog geen gerichte aandacht besteed aan een moment van bezinning op de terugkeer. Daarom heb ik samen met een aantal mensen een ceremonie ontwikkeld waarin we stil staan bij vragen als: wat motiveerde je om een plaatsing op Curaçao te willen?, Heeft het leven en werk op Curaçao je gebracht wat je er van verwachtte? En hoe bereid je je voor op de terugkeer naar Nederland? In totaal waren er ongeveer vijftig mensen aanwezig bij de afscheidsbijeenkomst.

Na een welkomstwoord door mijn collega dominee Fred Omvlee was er een fotopresentatie onder het nummer: ‘Een foto van een mooie dag’, van de Frank Boeijen Groep. Een van de militairen die ik goed heb leren kennen en waar ik een vriendschappelijke relatie mee heb gekregen, heeft speciaal voor deze bijeenkomst een presentatie van een aantal schitterende foto’s gemaakt. Stef heeft jaren lang voor de Audio Visuele Dienst van de Koninklijke Marine gewerkt. En dat was te merken ook. Drie dames heb ik vooraf gevraagd om ieder een gedicht voor te dragen over Curaçao. Sinds een halfjaar is er een schitterende fotoboek uit over Curucao getiteld: ‘360 graden Curaçao’ waar niet alleen mooie afbeeldingen van het eiland in staan maar ook een aantal prachtige gedichten. Onze bureaucoördinator Sharon Rosario Placido Winklaar bracht hierna onder begeleiding van pianomuziek een oud Curaçaos lied genaamd ‘Avondschemering’ ten gehore. Deze middag waren we in de gelukkige omstandigheid dat we een echte pianist in ons midden hadden. Aan de aanwezigen had ik in de uitnodiging gevraagd om een voorwerp mee te nemen dat voor hen hun verblijf over de afgelopen drie jaar symboliseert.

Dat niet voor iedereen een plaatsing op Curaçao een onverdeeld succes is, is een realiteit waar we mee moeten leven. Ik vind het ook goed als er ruimte wordt geboden voor kritiek. Als geestelijk verzorger bied ik een vrijplaats en daarmee de ruimte voor mensen om te denken en te zeggen wat ze willen. Zelf heb ik als humanistisch raadsman een overdenking uitgesproken waarin een tekst van de Nederlandse band Bløf centraal staat. In ‘Een manier om thuis te komen’ staat volgens mij een prachtige tekst die heel kernachtig aangeeft waar het om gaat in het leven: “Je hoeft de diepte niet in, om de wereld te begrijpen. Maar klim zo hoog als je kan en overzie het dan, er valt zoveel te kijken.”  Dit is precies wat alle mensen die op Curaçao worden geplaatst doen. Ze klimmen hoog, zien Nederland en wat er om hen heen gebeurd op afstand, en door dit zo te beschouwen gaan ze beter zien hoe ze zelf in het leven staan. Door een tijdje in een ander land te leven, leer je te relativeren. Je leert dat je eigen cultuur niet maatgevend is voor het leven en dat je eigen waarden en normen niet de enige juiste zijn. Ik heb mijn overdenking besloten met de opmerking dat ik geen afscheid neem maar dat ik liever tot ziens zeg. Ik hoop nog eens terug te komen.

Speciaal op mijn verzoek heb ik Maria Muller uitgenodigd om een afscheidswoord uit te spreken. Maria is een van de mensen die het bureau geestelijke verzorging helpt bij het introductieprogramma van mensen die nieuw op Curaçao komen. Het leek me dan ook gepast om haar te vragen voor een slotwoord. Maria had een mooie toevoeging op de bijeenkomst ‘Elk einde is een nieuw begin’. Ze zei dat je niet alleen een mooie herinnering mee naar huis neemt maar dat je ook iets achterlaat bij de mensen die op Curaçao wonen. Zij weet dat als geen ander omdat ze hier geboren is. Afscheid nemen is een onderdeel van het wonen op een eiland als Curaçao. Aan het einde van de afscheidsceremonie hebben we de kinderen gevraagd zich weer bij hun ouders te voegen. In een aparte ruimte hebben zij op kaartjes een wens of een tekening gemaakt dat met Curaçao heeft te maken. Deze tekeningen en wensen hebben we aan de ballonnen vastgeknoopt. De ballonnen gevuld met helium hebben we buiten allen voor de kapel tegelijkertijd losgelaten. Ruim dertig ballonnen verdwenen in de lucht met een boodschap voor de toekomst. Het was een mooie symbolische afsluiting van Wereldhumanismedag op Curaçao.

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met de voorbereidingen van een afscheidsceremonie op Wereldhumanismedag. 21 Juni vieren humanisten wereldwijd een dag waarop levensoptimisme centraal staat. Voor de mensen op de Marinebasis Parera die gaan repatriëren, heb ik dit levensoptimisme gekoppeld aan een afscheidsceremonie. Ieder jaar vertrekt ongeveer een derde deel van de militairen en hun thuisfront terug naar Nederland. Vanuit de geestelijke verzorging heten wij altijd de mensen welkom. Ze krijgen bij hun komst een ochtend op Landhuis Ascencion aangeboden waarin we ze vertellen over ondermeer de cultuur op de Nederlandse Antillen en de waarden en normen die er gelden. Tot nu toe werd er nog geen gerichte aandacht besteed aan een moment van bezinning op de terugkeer. Daarom heb ik samen met een aantal mensen een ceremonie ontwikkeld waarin we stil staan bij vragen als: wat motiveerde je om een plaatsing op Curaçao te willen?, Heeft het leven en werk op Curaçao je gebracht wat je er van verwachtte? En hoe bereid je je voor op de terugkeer naar Nederland? In totaal waren er ongeveer vijftig mensen aanwezig bij de afscheidsbijeenkomst.

Na een welkomstwoord door mijn collega dominee Fred Omvlee was er een fotopresentatie onder het nummer: ‘Een foto van een mooie dag’, van de Frank Boeijen Groep. Een van de militairen die ik goed heb leren kennen en waar ik een vriendschappelijke relatie mee heb gekregen, heeft speciaal voor deze bijeenkomst een presentatie van een aantal schitterende foto’s gemaakt. Stef heeft jaren lang voor de Audio Visuele Dienst van de Koninklijke Marine gewerkt. En dat was te merken ook. Drie dames heb ik vooraf gevraagd om ieder een gedicht voor te dragen over Curaçao. Sinds een halfjaar is er een schitterende fotoboek uit over Curucao getiteld: ‘360 graden Curaçao’ waar niet alleen mooie afbeeldingen van het eiland in staan maar ook een aantal prachtige gedichten. Onze bureaucoördinator Sharon Rosario Placido Winklaar bracht hierna onder begeleiding van pianomuziek een oud Curaçaos lied genaamd ‘Avondschemering’ ten gehore. Deze middag waren we in de gelukkige omstandigheid dat we een echte pianist in ons midden hadden. Aan de aanwezigen had ik in de uitnodiging gevraagd om een voorwerp mee te nemen dat voor hen hun verblijf over de afgelopen drie jaar symboliseert.

Dat niet voor iedereen een plaatsing op Curaçao een onverdeeld succes is, is een realiteit waar we mee moeten leven. Ik vind het ook goed als er ruimte wordt geboden voor kritiek. Als geestelijk verzorger bied ik een vrijplaats en daarmee de ruimte voor mensen om te denken en te zeggen wat ze willen. Zelf heb ik als humanistisch raadsman een overdenking uitgesproken waarin een tekst van de Nederlandse band Bløf centraal staat. In ‘Een manier om thuis te komen’ staat volgens mij een prachtige tekst die heel kernachtig aangeeft waar het om gaat in het leven: “Je hoeft de diepte niet in, om de wereld te begrijpen. Maar klim zo hoog als je kan en overzie het dan, er valt zoveel te kijken.”  Dit is precies wat alle mensen die op Curaçao worden geplaatst doen. Ze klimmen hoog, zien Nederland en wat er om hen heen gebeurd op afstand, en door dit zo te beschouwen gaan ze beter zien hoe ze zelf in het leven staan. Door een tijdje in een ander land te leven, leer je te relativeren. Je leert dat je eigen cultuur niet maatgevend is voor het leven en dat je eigen waarden en normen niet de enige juiste zijn. Ik heb mijn overdenking besloten met de opmerking dat ik geen afscheid neem maar dat ik liever tot ziens zeg. Ik hoop nog eens terug te komen.

Speciaal op mijn verzoek heb ik Maria Muller uitgenodigd om een afscheidswoord uit te spreken. Maria is een van de mensen die het bureau geestelijke verzorging helpt bij het introductieprogramma van mensen die nieuw op Curaçao komen. Het leek me dan ook gepast om haar te vragen voor een slotwoord. Maria had een mooie toevoeging op de bijeenkomst ‘Elk einde is een nieuw begin’. Ze zei dat je niet alleen een mooie herinnering mee naar huis neemt maar dat je ook iets achterlaat bij de mensen die op Curaçao wonen. Zij weet dat als geen ander omdat ze hier geboren is. Afscheid nemen is een onderdeel van het wonen op een eiland als Curaçao. Aan het einde van de afscheidsceremonie hebben we de kinderen gevraagd zich weer bij hun ouders te voegen. In een aparte ruimte hebben zij op kaartjes een wens of een tekening gemaakt dat met Curaçao heeft te maken. Deze tekeningen en wensen hebben we aan de ballonnen vastgeknoopt. De ballonnen gevuld met helium hebben we buiten allen voor de kapel tegelijkertijd losgelaten. Ruim dertig ballonnen verdwenen in de lucht met een boodschap voor de toekomst. Het was een mooie symbolische afsluiting van Wereldhumanismedag op Curaçao.

Het einde van mijn plaatsing op Curaçao komt snel dichterbij. Nog minder dan een maand en dan woon ik weer met mijn gezin in Nederland. Naast de voorbereidingen voor de verhuizing, lopen mijn werkzaamheden op de Marinebasis Parera gewoon door. Sterker nog, ik heb het idee dat ik met een eindsprint bezig ben. De voorbereidingen voor 21 juni a.s., de afscheidsceremonie op Wereldhumanismedag, zijn in volle gang, geregeld komen er nog militairen en hun partner op gesprek, ik loop nog steeds de berichtgevingsdienst en ik ben nog steeds geestelijk verzorger voor het stationsschip Hr.Ms. Van Galen. Na mijn terugkeer van het varen uit Sint Maarten, ben ik op de basis begonnen met het opruimen van mijn kamer. Van iedere plaatsing voor mijn werk heb ik een bijzonder voorwerp overgehouden. Dit maakt dat ik al een aardige verzameling van waardevolle attributen heb. Ik richt mijn kantoor hier mee in. Het voordeel is dat mijn werkkamer een soort huiskamer is, het nadeel is dat ik alles weer mee moet verhuizen.

Kort geleden is er op Aruba een Sergeant van het Korps Mariniers overleden. Hij was slechts eenenveertig jaar. Omdat het Korps Mariniers een zeer hechte eenheid is en veel mariniers elkaar goed kennen, kregen de dominee en ik het verzoek van een bevriende marinier om ook een herdenkingbijeenkomst op Curaçao te organiseren. Natuurlijk gaan wij op een dergelijk verzoek in. Op de dag van de begrafenis in Nederland, hebben Fred en ik een bijeenkomst in de kapel gehouden. We hebben dezelfde muziek gedraaid als een week eerder bij de uitvaart op Aruba. Op de ochtend van de herdenkingsbijeenkomst heb ik de Chef der Equipage van de Compagnie verzocht om tijdens baksgewijs bekend te stellen dat Fred en ik aandacht aan het overlijden van de sergeant besteden. Tijdens de herdenkingsbijeenkomst waren er ongeveer vijftien kaderleden aanwezig. Een van hen had bij de overleden sergeant in het begin van zijn opleiding tot marinier in dezelfde klas gezeten. Ze hadden elkaar ondersteund om de opleiding door te komen. Hij sprak hier heel mooie en ontroerende woorden over. Na de bijeenkomst hebben we samen nog herinneringen opgehaald en na staan praten.

Ondanks alle droefenis, zijn er ook vreugdevolle momenten op de Marinebasis. Het Europees Kampioenschap voetbal en de prestaties van het Nederlandse elftal leiden tot uitzinnige taferelen. De mensen van de dienst Ontwikkeling, Sport & Ontspanning hebben de sporthal omgebouwd tot een waar voetbalstadion. In de zaal staan drie grote schermen opgesteld met daarvoor echte tribunes. De sporthal is helemaal in het oranje versierd. Als het Nederlands elftal speelt, is het heel gezellig. Als geestelijk verzorger laat ik ook hier mijn gezicht zien. Aan de inwendige mens is natuurlijk ook gedacht. Naast het verkrijgen van een drankje, heeft het kombuis in de pauze voor eten gezorgd. Tot nu toe stond tijdens de gespeelde wedstrijden op het menu: een broodje worst, hutspot en snert. Net als in Nederland, zorgen de verrichtingen van het Nederlands elftal op de Marinebasis voor een grote saamhorigheid. De ene toeschouwer is nog mooier uitgedost dan de ander. Zelfs onze secretaresse van de geestelijke verzorging Sharon loopt er in het oranje bij.

Voor de bemanning van het stationsschip komt het moment van terugkeer naar Nederland ook steeds dichterbij. Tijdens mijn meevaren heb ik geregeld met de Eerste Officier contact over een goed doel. Ieder Westschip dat de Antillen aandoet, helpt bij het opknappen van bijvoorbeeld een school door het leveren van personeel voor herstel werkzaamheden of zamelt geld in voor de aanschaf van goederen. Deze keer heeft het Westschip op mijn aangegeven gekozen voor het doneren van ruim Nafl. 4.000,00 voor de speelschool van het Kolegio Erasmo. Met dit geldbedrag worden tafels en stoelen aangeschaft voor kinderen in de leeftijd tussen twee en vier jaar. Samen met de commandant en een delegatie van de bemanning van de Hr.Ms. Van Galen ben ik een cheque op de school gaan aanbieden. We hebben een rondleiding gekregen en de kinderen hebben voor ons gezongen. Omdat de speelschool geen subsidie van de overheid op Curaçao ontvangt, is het geld meer dan welkom. Ik vind het een gul gebaar van de bemanning om deze humanistische school te helpen met hun leermiddelen. In dankbaarheid werd de cheque door de penningmeester van het bestuur en de schoolleidster in ontvangst genomen.

Het einde van mijn plaatsing op Curaçao komt snel dichterbij. Nog minder dan een maand en dan woon ik weer met mijn gezin in Nederland. Naast de voorbereidingen voor de verhuizing, lopen mijn werkzaamheden op de Marinebasis Parera gewoon door. Sterker nog, ik heb het idee dat ik met een eindsprint bezig ben. De voorbereidingen voor 21 juni a.s., de afscheidsceremonie op Wereldhumanismedag, zijn in volle gang, geregeld komen er nog militairen en hun partner op gesprek, ik loop nog steeds de berichtgevingsdienst en ik ben nog steeds geestelijk verzorger voor het stationsschip Hr.Ms. Van Galen. Na mijn terugkeer van het varen uit Sint Maarten, ben ik op de basis begonnen met het opruimen van mijn kamer. Van iedere plaatsing voor mijn werk heb ik een bijzonder voorwerp overgehouden. Dit maakt dat ik al een aardige verzameling van waardevolle attributen heb. Ik richt mijn kantoor hier mee in. Het voordeel is dat mijn werkkamer een soort huiskamer is, het nadeel is dat ik alles weer mee moet verhuizen.

Kort geleden is er op Aruba een Sergeant van het Korps Mariniers overleden. Hij was slechts eenenveertig jaar. Omdat het Korps Mariniers een zeer hechte eenheid is en veel mariniers elkaar goed kennen, kregen de dominee en ik het verzoek van een bevriende marinier om ook een herdenkingbijeenkomst op Curaçao te organiseren. Natuurlijk gaan wij op een dergelijk verzoek in. Op de dag van de begrafenis in Nederland, hebben Fred en ik een bijeenkomst in de kapel gehouden. We hebben dezelfde muziek gedraaid als een week eerder bij de uitvaart op Aruba. Op de ochtend van de herdenkingsbijeenkomst heb ik de Chef der Equipage van de Compagnie verzocht om tijdens baksgewijs bekend te stellen dat Fred en ik aandacht aan het overlijden van de sergeant besteden. Tijdens de herdenkingsbijeenkomst waren er ongeveer vijftien kaderleden aanwezig. Een van hen had bij de overleden sergeant in het begin van zijn opleiding tot marinier in dezelfde klas gezeten. Ze hadden elkaar ondersteund om de opleiding door te komen. Hij sprak hier heel mooie en ontroerende woorden over. Na de bijeenkomst hebben we samen nog herinneringen opgehaald en na staan praten.

Ondanks alle droefenis, zijn er ook vreugdevolle momenten op de Marinebasis. Het Europees Kampioenschap voetbal en de prestaties van het Nederlandse elftal leiden tot uitzinnige taferelen. De mensen van de dienst Ontwikkeling, Sport & Ontspanning hebben de sporthal omgebouwd tot een waar voetbalstadion. In de zaal staan drie grote schermen opgesteld met daarvoor echte tribunes. De sporthal is helemaal in het oranje versierd. Als het Nederlands elftal speelt, is het heel gezellig. Als geestelijk verzorger laat ik ook hier mijn gezicht zien. Aan de inwendige mens is natuurlijk ook gedacht. Naast het verkrijgen van een drankje, heeft het kombuis in de pauze voor eten gezorgd. Tot nu toe stond tijdens de gespeelde wedstrijden op het menu: een broodje worst, hutspot en snert. Net als in Nederland, zorgen de verrichtingen van het Nederlands elftal op de Marinebasis voor een grote saamhorigheid. De ene toeschouwer is nog mooier uitgedost dan de ander. Zelfs onze secretaresse van de geestelijke verzorging Sharon loopt er in het oranje bij.

Voor de bemanning van het stationsschip komt het moment van terugkeer naar Nederland ook steeds dichterbij. Tijdens mijn meevaren heb ik geregeld met de Eerste Officier contact over een goed doel. Ieder Westschip dat de Antillen aandoet, helpt bij het opknappen van bijvoorbeeld een school door het leveren van personeel voor herstel werkzaamheden of zamelt geld in voor de aanschaf van goederen. Deze keer heeft het Westschip op mijn aangegeven gekozen voor het doneren van ruim Nafl. 4.000,00 voor de speelschool van het Kolegio Erasmo. Met dit geldbedrag worden tafels en stoelen aangeschaft voor kinderen in de leeftijd tussen twee en vier jaar. Samen met de commandant en een delegatie van de bemanning van de Hr.Ms. Van Galen ben ik een cheque op de school gaan aanbieden. We hebben een rondleiding gekregen en de kinderen hebben voor ons gezongen. Omdat de speelschool geen subsidie van de overheid op Curaçao ontvangt, is het geld meer dan welkom. Ik vind het een gul gebaar van de bemanning om deze humanistische school te helpen met hun leermiddelen. In dankbaarheid werd de cheque door de penningmeester van het bestuur en de schoolleidster in ontvangst genomen.

Voor de derde keer in vier maanden tijd ben ik aan boord gegaan van de Hr.Ms. Van Galen om als geestelijk verzorger van het stationsschip mee te varen. Deze keer ben ik naar St. Maarten gevlogen om op te stappen. Voordat ik bij het schip arriveerde, heb ik eerst een bezoek aan drie andere eenheden van de krijgsmacht gebracht die ook hun werkzaamheden op Sint Maarten hebben. Voor het steunpunt van de Kustwacht op Sint Maarten had ik een klein onderdeel voor de computer meegenomen dat op het eiland maar moeilijk is te krijgen. Een van de marinemensen die hier werkzaam is, was zo aardig om mij van het vliegveld Prinses Juliana op te halen. Hij heeft mij in het kustwachtgebouw rondgeleid en aan een aantal mensen voorgesteld. Daarnaast ben ik op zoek gegaan naar enkele mensen van de Koninklijke Marechaussee die ook op Sint Maarten zijn geplaatst. Tot slot ben ik aan het einde van de middag bij de 32ste Infanterie Compagnie van het Korps Mariniers gaan kijken die bezig waren met de voorbereidingen voor de eindfase van een orkaanoefening die op het eiland werd gehouden. 01 juni jl. is immers weer het orkaanseizoen begonnen.

In de loop van de maandagochtend zijn we de haven van Philipsburg uitgevaren. De techneuten van het Heli team en de Technische dienst op het schip hadden nog twee mankementen te repareren. De Lynx helikopter moest een reparatie aan het landingsgestel ondergaan en een pomp van de watermaker van het schip moest worden vervangen. Deze laatste zorgt ervoor dat we aan boord van zout water, zoet water kunnen maken. Aan boord heb ik gelijk verschillende mensen gesproken: de commandant, de eerste officier, een groot aantal matrozen, mensen van de heli ploeg, de schipper, de arts en mensen van het bureau administratie. Ik sta er iedere keer weer van te kijken hoe welkom je aan boord bent en snel wordt opgenomen als vast bemanningslid. Ik kom als relatieve buitenstaander in een groep die al ruim vier maanden van huis is en draai zonder er op neer gekeken te worden, omdat ik maar opstapper ben, mee in de dagelijkse routine. Dat maakt me soms best een beetje bleu en trots tegelijk. De bemanning zit nu op iets meer dan 3/4 van de reis en dat is aan boord vaak de meest lastige periode.

Lastig, omdat mensen na de midterm weer afscheid van hun familie en vrienden op Curaçao hebben moeten nemen. Lastig, omdat ze tevens weten dat ze nog anderhalve maand hebben te gaan en dus nog niet thuis zijn. Ondanks dat een ieder vol goede moed en enthousiasme aan het werk is, gaat de duur en de vermoeidheid van het lang van huis zijn een rol spelen. Ik heb het zelf meegemaakt tijdens mijn uitzendingen met UNMEE en SFIR 1. Gelukkig zijn er dan van die mooie gedenkwaardige momenten om de routine te doorbreken. De bakker had voor mijn buurman die 37 jaar is geworden twee prachtige taarten gemaakt. In de Longroom hebben we met alle officieren onder het genot van een kop koffie en een lekker stuk slagroomtaart Ed zijn verjaardag gevierd. Er werd gezongen en geapplaudisseerd. En zo gaat het met ieder bemanningslid dat jarig is tijdens een reis. De schipper was de afgelopen week 50 jaar geworden. De nautische dienst had een pop als Abraham in een rubberboot met duikerspak neergezet. Ook gaan de jarigen altijd nog even bij de commandant langs. Ik vind het fantastisch om te zien hoeveel gemeenschapszin op zulke momenten aan boord kan zijn.

Er werd natuurlijk niet alleen maar feest gevierd maar ook hard gewerkt. Ik kan me niet herinneren dat ik zo vaak heb horen praaien (omroepen) dat het boardingteam van ons schip zich klaar moest maken voor een inzet. Zelfs in de nacht ben ik regelmatig wakker gepraaid. Ieder verdacht zeil- of visserbootje werd aangehouden. In nauwe samenwerking met de Kustwacht op Sint Maarten gaat er een speciaal team aan boord dat de bemanning van de zeil- of vissersbootjes ondervraagt. Als ik op de brug sta te kijken, vraag ik me iedere keer weer af hoe het moet zijn voor de kapitein van zo’n scheepje om een groot grijs oorlogsschip op je af te zien komen. Maar goed ik ga er maar vanuit dat deze mensen ook weten dat wij gewoon ons werk doen en dat we ze correct behandelen als ze niets hebben te verbergen. De Kustwacht van St. Maarten had echter meer succes. Voor onze ogen heeft zij een vangst van meer dan 480 kilo cocaïne binnen gehaald. De drugs zaten op een zeilboot verstopt in handtassen. We hadden natuurlijk graag zelf deze aanhouding verricht. De vondst door de Kustwacht zegt mij in ieder geval dat onze aanwezigheid met het stationsschip in het Caribisch gebied zinvol is. Al was het alleen maar de preventieve werking die hier vanuit gaat.

Voor de derde keer in vier maanden tijd ben ik aan boord gegaan van de Hr.Ms. Van Galen om als geestelijk verzorger van het stationsschip mee te varen. Deze keer ben ik naar St. Maarten gevlogen om op te stappen. Voordat ik bij het schip arriveerde, heb ik eerst een bezoek aan drie andere eenheden van de krijgsmacht gebracht die ook hun werkzaamheden op Sint Maarten hebben. Voor het steunpunt van de Kustwacht op Sint Maarten had ik een klein onderdeel voor de computer meegenomen dat op het eiland maar moeilijk is te krijgen. Een van de marinemensen die hier werkzaam is, was zo aardig om mij van het vliegveld Prinses Juliana op te halen. Hij heeft mij in het kustwachtgebouw rondgeleid en aan een aantal mensen voorgesteld. Daarnaast ben ik op zoek gegaan naar enkele mensen van de Koninklijke Marechaussee die ook op Sint Maarten zijn geplaatst. Tot slot ben ik aan het einde van de middag bij de 32ste Infanterie Compagnie van het Korps Mariniers gaan kijken die bezig waren met de voorbereidingen voor de eindfase van een orkaanoefening die op het eiland werd gehouden. 01 juni jl. is immers weer het orkaanseizoen begonnen.

In de loop van de maandagochtend zijn we de haven van Philipsburg uitgevaren. De techneuten van het Heli team en de Technische dienst op het schip hadden nog twee mankementen te repareren. De Lynx helikopter moest een reparatie aan het landingsgestel ondergaan en een pomp van de watermaker van het schip moest worden vervangen. Deze laatste zorgt ervoor dat we aan boord van zout water, zoet water kunnen maken. Aan boord heb ik gelijk verschillende mensen gesproken: de commandant, de eerste officier, een groot aantal matrozen, mensen van de heli ploeg, de schipper, de arts en mensen van het bureau administratie. Ik sta er iedere keer weer van te kijken hoe welkom je aan boord bent en snel wordt opgenomen als vast bemanningslid. Ik kom als relatieve buitenstaander in een groep die al ruim vier maanden van huis is en draai zonder er op neer gekeken te worden, omdat ik maar opstapper ben, mee in de dagelijkse routine. Dat maakt me soms best een beetje bleu en trots tegelijk. De bemanning zit nu op iets meer dan 3/4 van de reis en dat is aan boord vaak de meest lastige periode.

Lastig, omdat mensen na de midterm weer afscheid van hun familie en vrienden op Curaçao hebben moeten nemen. Lastig, omdat ze tevens weten dat ze nog anderhalve maand hebben te gaan en dus nog niet thuis zijn. Ondanks dat een ieder vol goede moed en enthousiasme aan het werk is, gaat de duur en de vermoeidheid van het lang van huis zijn een rol spelen. Ik heb het zelf meegemaakt tijdens mijn uitzendingen met UNMEE en SFIR 1. Gelukkig zijn er dan van die mooie gedenkwaardige momenten om de routine te doorbreken. De bakker had voor mijn buurman die 37 jaar is geworden twee prachtige taarten gemaakt. In de Longroom hebben we met alle officieren onder het genot van een kop koffie en een lekker stuk slagroomtaart Ed zijn verjaardag gevierd. Er werd gezongen en geapplaudisseerd. En zo gaat het met ieder bemanningslid dat jarig is tijdens een reis. De schipper was de afgelopen week 50 jaar geworden. De nautische dienst had een pop als Abraham in een rubberboot met duikerspak neergezet. Ook gaan de jarigen altijd nog even bij de commandant langs. Ik vind het fantastisch om te zien hoeveel gemeenschapszin op zulke momenten aan boord kan zijn.

Er werd natuurlijk niet alleen maar feest gevierd maar ook hard gewerkt. Ik kan me niet herinneren dat ik zo vaak heb horen praaien (omroepen) dat het boardingteam van ons schip zich klaar moest maken voor een inzet. Zelfs in de nacht ben ik regelmatig wakker gepraaid. Ieder verdacht zeil- of visserbootje werd aangehouden. In nauwe samenwerking met de Kustwacht op Sint Maarten gaat er een speciaal team aan boord dat de bemanning van de zeil- of vissersbootjes ondervraagt. Als ik op de brug sta te kijken, vraag ik me iedere keer weer af hoe het moet zijn voor de kapitein van zo’n scheepje om een groot grijs oorlogsschip op je af te zien komen. Maar goed ik ga er maar vanuit dat deze mensen ook weten dat wij gewoon ons werk doen en dat we ze correct behandelen als ze niets hebben te verbergen. De Kustwacht van St. Maarten had echter meer succes. Voor onze ogen heeft zij een vangst van meer dan 480 kilo cocaïne binnen gehaald. De drugs zaten op een zeilboot verstopt in handtassen. We hadden natuurlijk graag zelf deze aanhouding verricht. De vondst door de Kustwacht zegt mij in ieder geval dat onze aanwezigheid met het stationsschip in het Caribisch gebied zinvol is. Al was het alleen maar de preventieve werking die hier vanuit gaat.